Toplumda sıkça tekrarlanan bir cümle vardır: “Hayvan sevmeyen insan sevmez.”
Kulağa net, kolaycı bir doğruluk gibi gelir. Oysa insan ruhu bu kadar basit çalışmaz. Yaşadıkça, gözlemledikçe ve insan davranışlarını içerden tanıdıkça şunu fark ederiz: Bu cümle tersinden okunmadıkça eksik kalır.
Şunu açıkça söylemek gerekir: İnsan sevmeyen biri, hayvanı sevemez.
Çünkü hayvan sevgisi bir tercih değil, insanın iç dünyasındaki merhametin, empati kapasitesinin ve yardım etme becerisinin doğal bir yansımasıdır. Hayvan sevgisi bir başlangıç değil, bir sonuçtur. Temelinde insan sevgisi vardır.
Merhamet Seçilebilir Bir Özellik Değildir
Gerçek merhamet bölünmez.
Kime verileceğini, kime esirgeneceğini seçmez. Güçsüz olana, sesi çıkmayana, kendini savunamayana yönelir. Hayvanlar bu yüzden merhametin en yalın aynasıdır. Karşılık sunmazlar, borçlanmazlar, teşekkür etmeyi bile bilmezler. Onlara yapılan iyilik, tamamen çıkarsızdır.
İnsanı sevmeyen, insanla bağ kuramayan birinin; karşılıksız ve sessiz bir canlıya uzun vadeli emek verebilmesi psikolojik olarak tutarlı değildir. Çünkü o noktada sevgi değil, ancak geçici bir duygusal tatmin veya kontrol ihtiyacı devreye girer. Sevgi ise süreklidir; sorumluluk alır, yük taşır.
Hayvanlara Yönelmek İnsanlardan Kaçmak Değildir
Hayvanları seven insanların çoğu, sanıldığı gibi insanlardan kaçtığı için hayvanlara yönelmez.
Aslında olan şudur: Bu insanlar insanları fazlasıyla sevmişlerdir. Fazla empati kurmuş, fazla anlamaya çalışmış, fazla tolere etmiş, fazla iyi niyet göstermişlerdir. Bunun karşılığında ise hayal kırıklığı, kullanılma hissi ve değersizleştirilme yaşamışlardır.
Bu noktada hayvanlarla kurulan bağ bir kaçış değil, bir reddiye de değildir. Bu, insanı tamamen silmek değil; insan ilişkilerinde sınır koymayı öğrenmenin bir sonucudur. Hayvanlarla kurulan ilişki daha nettir. Maskesizdir. Manipülasyon barındırmaz. Güven duygusu üretir. Bu yüzden hayvanlara yönelmek, insan sevgisinin bittiği anlamına gelmez; aksine, merhametin hâlâ hayatta olduğunun göstergesidir.
Seçicilik Nefret Değildir
Hayvansever insan, insanları sevmez değildir.
Sadece artık herkesi sevmek zorunda olmadığını öğrenmiştir. Bu çok önemli bir farktır. İnsanlardan uzaklaşmak, insanı reddetmek değildir. Bu; kendini korumayı, duygusal sınır çizmeyi ve sevgiyi daha sağlıklı yerlere yönlendirmeyi bilmektir.
Ve ironik ama gerçektir:
Bir hayvana yardım edebilen biri, bir insanı sevmemeyi beceremez.
Ama bir insana zarar vermekten çekinmeyen biri, hayvan sevgisini rahatlıkla taklit edebilir.
Kulağınıza Küpe Yapın
Hayatımıza insan alırken pek çok şey sorarız. Ama çoğu zaman en temel soruyu atlarız: Bir hayvana karşı nasıldır?
Bu soru, kişinin merhamet kapasitesi hakkında sandığımızdan çok daha fazla şey anlatır. Hayvanları seven, koruyan, onlar için emek veren insanlar çoğu zaman kırılmıştır ama içlerindeki iyiliği kaybetmemiştir. Ve tam da bu yüzden, insan ilişkilerinde en güvenilir kişiler olmaya devam ederler.
İster inanın, ister inanmayın.
Ama bunu kulağınıza küpe yapın.
Ece Arcan
